حضرت آدم عليه السّلام « * » خلقت آدم خداى متعال زمين را در دو نوبت « 1 » خلق كرد ، كوهها را روى زمين بنا نهاد و زمين را بين همه كرات بركت داد و خوراك اهل زمين را در چهار نوبت مقدر كرد . آنگاه آسمان را از ماده‌اى شبيه گاز مشتعل آفريد و به آسمان و زمين دستور داد ، بياييد ! آسمان و زمين گفتند : با ميل آمديم و سپس هر دو را مسخّر ساخت . سپس خدا به عرش پرداخت و خورشيد و ماه را مسخر خود ساخت و مقرر كرد تا وقت معلوم در گردش باشند ، آنگاه فرشتگان را آفريد تا همواره او را ستايش كنند و نامش را مقدس دارند و در عبادتش مخلص باشند . پس از آن ، اراده و مشيّت خداوند بدان تعلق گرفت كه آدم و ذريّهء او را بيافريند ، تا در زمين سكنى گزينند و در آبادانى آن بكوشند . خدا فرشتگان خود را در جريان

--> ( * ) . داستان حضرت آدم عليه السّلام از آيات و سور زير اقتباس شده است : سوره بقره ، آيات : 29 تا 38 ؛ سوره اعراف ، آيات : 10 تا 23 ؛ سوره طه ، آيات : 114 تا 125 ؛ سوره اسراء ، آيات : 60 تا 64 ؛ سوره حجر ، آيات : 27 تا 43 ؛ سوره ص ، آيات : 71 تا 85 ؛ سوره فصلت ، آيات : 9 تا 12 و سوره رعد ، آيه : 2 . ( 1 ) . در آيات بسيارى از قرآن كريم لفظ يوم ، يومئذ و . . . آمده است كه اين كلمات فقط در موارد معدودى ، به معنى روز گرفته شده است و در ما بقى موارد به معنى وقت ، اكنون و زمان و . . . آمده است . با اين بيان ، لفظ نوبت كه عربى آن در قرآن كريم « يوم » است ، ممكن است زمانى فراتر از روز باشد و در اين كتاب به نوبت ترجمه شده است . ( مترجم )